คอลัมน์ จอดป้ายประชาชื่น โดย วุฒิ สรา wutsara2000@yahoo.com มติชนรายวัน วันที่ 08 มิถุนายน พ.ศ. 2549 ปีที่ 29 ฉบับที่ 10316

ยุทธพงศ์ จรัสเสถียร รองโฆษกพรรคประชาธิปัตย์ จอมแฉอีกคนของพรรค ที่เคยออกมาเปิดโปงตำรวจใน จ.มหาสารคาม รีดส่วย เรื่องจัดซื้อรถและเรือดับเพลิงของ กทม.ที่แพงเกินจริง เรื่องการล็อคสเปคบริษัท เซอร์เวเยอร์ข้าว ขององค์การคลังสินค้า (อคส.) และล่าสุดออกมาแฉเรื่องคนใกล้ชิด "สมคิด จาตุศรีพิทักษ์" รองนายกฯและ รมว.พาณิชย์ หากินกับโครงการรับจำนำข้าวเปลือกปี 2548/2549

ไม่ใช่เรื่องแปลกที่ "ยุทธพงศ์" จะออกมาแฉการทุจริตต่างๆ รวมถึงเรื่องข้าว ไม่ว่าจะเป็นฐานะอดีต ส.ส.มหาสารคาม เขต 3 พรรคประชาธิปัตย์ หรือฐานะทายาทคนโตของ " กำนันตง-ศุภกร จรัสเสถียร" อดีตนักธุรกิจใหญ่ใน จ.มหาสารคาม ที่มีกิจการหลายอย่าง รวมถึงโรงสีข้าวแหลมทอง ที่เป็นโรงสีใหญ่แห่งหนึ่งในภาคอีสาน (ถูกคนร้ายยิงเสียชีวิตเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2543)

แต่น่าแปลกที่ "ยุทธพงศ์" ออกมาแฉเรื่องนี้ แตกต่างจากกรณีอื่นๆ เพราะไม่ได้ระบุถึงรูปแบบ และพฤติกรรมของบุคคลที่เกี่ยวข้องว่ามีการกระทำอย่างไร ที่ส่อว่าเป็นการทุจริต

ดังนั้น "ยุทธพงศ์" ควรจะบ่งบอกรายละเอียดมากกว่านี้ ไม่ใช่เหวี่ยงแหจนไม่รู้อะไรเป็นอะไร และอย่าให้เหมือนกรณีที่ออกมาแฉ เรื่องรูปประธานาธิบดีจอร์จ ดับเบิลยู. บุช ที่หน้าบริษัท สไตเออร์ ในประเทศออสเตรีย แล้วสรุปว่าบริษัท สไตเออร์ เป็นสัญชาติอเมริกัน ทั้งที่เป็นป้ายโฆษณาล้อเลียนของสินค้าชนิดหนึ่ง ซึ่งมีรูปของ "จอร์จ ดับเบิลยู. บุช" นั่งจับมือกับ "บิน ลาเดน"...ไม่เช่นนั้นต่อไปความน่าเชื่อถือจะลดน้อยลงไป

ประเด็นที่ "ยุทธพงศ์" อ้างว่าชาวนาเสียประโยชน์ เนื่องจากภาครัฐไม่ยอมรีบให้แปรสภาพข้าวเปลือกให้เป็นข้าวสาร เพื่อส่งมอบให้โกดังกลางของรัฐ ก็ไม่น่าจะใช่ เพราะเมื่อชาวนานำข้าวไปจำนำและได้เงินมา ก็หลุดพ้นจากความรับผิดชอบแล้ว

โดยเฉพาะข้าวเปลือกหอมมะลิของชาวนาภาคอีสาน ที่ได้ราคาจำนำเกวียนละ 10,000 บาท ไม่ว่าจะจำนำในยุ้งฉางตัวเองกับธนาคารเพื่อการเกษตรและสหกรณ์การเกษตร (ธ.ก.ส.) หรือจำนำกับโรงสีที่ร่วมโครงการ ก็ได้เงินไปแล้ว และขณะนี้เลยเวลาไถ่ถอนแล้ว คงไม่มีชาวนาคนไหนจะไปไถ่ถอนออกมาขายในตลาดที่ราคาขณะนี้อยู่ที่ 8.8-8.9 พันบาท/เกวียน

ที่พอจะเป็นประเด็นน่าห่วงคือ ชาวนาที่จำนำในยุ้งฉางตัวเองกับ ธ.ก.ส. เมื่อหลุดจำนำแล้ว และ ธ.ก.ส.จะต้องรับมาเป็นของรัฐ หากพบว่าปริมาณข้าวไม่ครบตามที่จำนำในตอนแรก ชาวนาก็จะต้องรับผิดชอบส่วนที่ขาดไป

แต่ประเด็นที่เกรงว่าข้าวที่เก็บในยุ้งฉางของชาวนาจะเหลืองและเสื่อมคุณภาพนั้น โอกาสเป็นไปได้น้อย เพราะปริมาณที่เก็บไม่ได้มาก และมีอากาศถ่ายเทพอสมควร สามารถเก็บได้นาน ซึ่งจะต่างกับที่เก็บในโรงสีที่มีเป็นพันๆ หมื่นๆ ตัน กองเป็นภูเขา เพราะจะมีน้ำหนักกดทับข้าวเปลือกที่อยู่ใต้กอง จะเกิดอาการ "คุ" ทำให้เกิดความชื้น มีเชื้อรา และข้าวเหลือง ซึ่งโรงสีต้องรับผิดชอบหากแปรสภาพข้าวที่ไม่มีคุณภาพส่งให้รัฐ หรือไม่เช่นนั้นโรงสีก็จะต้องกลับกองข้าว หรืออบข้าว ซึ่งก็จะมีค่าใช้จ่ายเพิ่มขึ้น และข้าวจะแตกหัก ดังนั้นจึงต้องให้รัฐรีบแปรสภาพข้าว

แต่ทำไมรัฐไม่รีบแปรสภาพข้าว และการจุดประเด็นข้าวเปลือกเหลืองนั้น จะเป็นวางแผนของโรงสีบางกลุ่ม เพื่อหวังกินกำไรสองต่อหรือไม่ และจะกินอย่างไร ขอไปว่าต่อสัปดาห์หน้า รวมถึงนโยบาย และการบริการจัดการเรื่องข้าว ของกระทรวงพาณิชย์ที่มีแนวโน้มว่าจะมีปัญหาในอนาคต

หน้า 20