คอลัมน์ จอดป้ายประชาชื่น  เศรษฐ์ สันติ psanti@matichon.co.th  มติชนรายวัน วันที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2549 ปีที่ 29 ฉบับที่ 10266

ต้องถือว่า เป็นความกล้าหาญของนายทศพงศ์ จารุทวี อดีตผู้บริหารบริษัท แนเชอรัลพาร์ค จำกัด (มหาชน) ที่ร้องทุกข์กล่าวโทษนายธีระชัย ภูวนาถนรานุบาล เลขาธิการคณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ (ก.ล.ต.) และพวกรวม 5 คน ฐานปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบจากการดำเนินการตรวจสอบด้วยวิธีไม่ปกติและไม่เป็นธรรม เพราะน้อยคนนัก เมื่อถูก ก.ล.ต.เล่นงานแล้วจะกล้าตอบโต้ด้วยกฎหมายเช่นนี้

แน่นอนว่า สำนักงาน ก.ล.ต.ต้องชี้แจงข้อกล่าวหาว่า เป็นการปฏิบัติหน้าที่ตามกฎหมาย และมิได้มีอคติหรือความขัดแย้งส่วนตัวกับนายทศพงศ์แต่อย่างใดในการที่สำนักงาน ก.ล.ต.กล่าวโทษนายทศพงศ์ต่อกรมสอบสวนคดีพิเศษ (อีเอสไอ) ว่าไม่รักษาสิทธิประโยชน์ของบริษัท แนเชอรัลพาร์ค ในการโอนทรัพย์สินจากบรรษัทบริหารสินทรัพย์สถาบันการเงิน (บบส.) แต่ในที่สุด อัยการสั่งไม่ฟ้องนายทศพงศ์

ประเด็นนี้อาจทำให้สาธารณชนสงสัยในมาตรฐานการทำงานร่วมกันระหว่างสำนักงาน ก.ล.ต.กับดีเอสไอได้

เช่นเดียวกับการพิจารณาดำเนินคดีกับอดีตผู้บริหารคดีบริษัทปิคนิค คอร์ปอเรชั่น จำกัด (มหาชน) กับพวก

ในการดำเนินคดีกับอดีตผู้บริหารบริษัทปิคนิคนั้น คดีแรก สำนักงาน ก.ล.ต.ได้ร้องทุกข์กล่าวโทษนายธีรัชชานนท์ ลาภวิสุทธิสิน และ น.ส.สุภาพร ลาภวิสุทธิสิน กับพวกไปแล้ว เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน 2548 ในข้อหาตกแต่งบัญชีและทุจริตต่อหน้าที่ในการให้เงินกู้ยืมแต่นิติบุคคลอื่นสองราย แต่นำเงินจำนวนหนึ่งเข้าบัญชีนายธีรัชชานนท์ไปแล้ว ซึ่งคดีนี้อยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลอาญา

แต่ถ้าใครติดตามพฤติกรรมของอดีตผู้บริหารปิคนิค เอกสารหลักฐานโดยเฉพาะรายงานการตรวจสอบบัญชี ของบริษัทของผู้ตรวจสอบสำนักงานอเนส์ท แอนด์ ยังจะพบว่า มีข้อน่าสงสัยในธุรกรรมต่างๆ จำนวนมาก เช่น การซื้อขายก๊าซ ซื้อขายน้ำมัน การซื้อที่ดินโดยเฉพาะการซื้อถังก๊าซทั้งขนาดใหญ่และขนาดเล็กมูลค่าประมาณ 3,000 ล้านบาท

ในรายงานของผู้ตรวจสอบบัญชีระบุชัดว่า ในการซื้อถังก๊าซขนาดเล็กจากบริษัทแสงทองไทยผลิตถัง จำกัด (จากการตรวจสอบข้อมูลของผู้สื่อข่าวพบว่า เป็นโรงงานผลิตถังก๊าซขนาดเล็ก) มูลค่าถึง 2,166 ล้านบาท ตั้งแต่ช่วงปลายปี 2547 ถึงกลางปี 2548 (จ่ายเงินล่วงหน้าไปเรียบร้อยแล้ว) นอกจากไม่สามารถตรวจสอบการส่งมอบถัง (หลายล้านถัง) ว่ามีจำนวนเท่าไหร่ได้แล้ว ยังพบว่า บริษัทผู้ผลิตถังก๊าซมีสัมพันธ์ใกล้ชิดกับบริษัทโรงบรรจุก๊าซ (ที่ถูกร้องทุกข์กล่าวโทษด้วย)

ต่อมาผู้บริหารปิคนิคได้ตั้งบริษัทประเมินค่าทรัพย์สินขึ้นตรวจสอบพบว่า การประเมินมูลค่าถังต่ำกว่าที่บันทึกไว้ในบัญชีประมาณ 1,000 ล้านบาท ขณะที่ผู้ตรวจสอบบัญชีก็ไม่มั่นใจว่า ปริมาณถังที่บันทึกไว้ว่า ยังมีมูลค่าเหลืออยู่อีกกว่า 1,100 ล้านบาท มีอยู่จริงหรือไม่

สรุปง่ายๆ ว่า ผู้ตรวจสอบบัญชีสงสัยว่า ถังก๊าซที่อ้างว่าซื้อมากว่า 2,000 ล้านไม่มีอยู่จริง ทั้งๆ ที่ปิคนิคจ่ายเงินไปเรียบร้อยแล้ว

เช่นเดียวกับถังก๊าซขนาดใหญ่ที่สั่งทำมูลค่า 997 ล้านบาท ในที่สุด ต้องยกเลิกสัญญาหมด ทั้งๆ ที่จ่ายเงินไปเรียบร้อยแล้วเช่นกัน

ประเด็นนี้แหละครับที่น่าจะเป็นคดีใหญ่กว่าคดีแรกของปิคนิคเพราะเกี่ยวพันกับเงินมูลค่าสูงถึง 3,000 ล้านบาท ที่ไม่ทราบว่าใครได้ประโยชน์

แต่เวลาผ่านมากว่า 8 เดือนหลังจากคดีแรก กลับไม่มีอะไรคืบหน้า ไม่มีการร้องทุกข์กล่าวโทษ มีแต่การโยนกันไปมาระหว่าง สำนักงานก.ล.ต.กับ ดีเอสไอ

จึงไม่รู้ว่าท้ายที่สุดเป็นคดีล่องหนหรือถังก๊าซล่องหน

หน้า 20